تبليغاتX
حسرت یک آشیانه
 
حسرت یک آشیانه
 
 
می نویسم روی اندام درخت/ تا بماند از تلاطم هاي سخت ع.ا.قاصدک
 
بهار آمد

با همه زخم هایش

وقتی قرار باشد تنها کوچ کنی

حتی ابرها هم برای باریدن

کوچیدنی با هم دارند

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1391ساعت 18:40  توسط علی اصغر امینی  | 
هر چند سینه در تصرف حجم کلاغ هاست

اما هنوز هم نگران چراغ هاست

این خشک مرتع گرمازده هنوز

در فکر زنده ماندن انبوه تاق هاست

این کوچه ها که پی هم رسیده اند

بی شک رسولی از همه آن اتاق هاست

آنجا که می تواه نفسی را غزل سرود

آنجا که مامن سبز فراغ هاست

باور کنید دل من هم شکفتنی ست

هر غنچه اش به وسعت انبوه باغ هاست


 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1391ساعت 18:37  توسط علی اصغر امینی  | 

این بار

چشمانش را بست

تا توانست حلق آهو را بفشارد

ببرهای عاشق

اکثر اوقات گرسنه اند

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1391ساعت 18:29  توسط علی اصغر امینی  | 
شاید اگر با بهار می آمدی

در نیمه بهار

سبزه ها نمی خشکیدند

و شقایق ها پرپر نمی شدند

ای آخرین بهار!

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هفتم اردیبهشت 1391ساعت 18:27  توسط علی اصغر امینی  | 
مثل باد

بی نصیبی از عبورها

در تلاطمی و خم شدن

سر بکوب، به صخره ها

                              ولی 

                                     نشکن و نه ایست

سرو باش

سر به آسمان بسای

ریشه در دل زمین خویش

دست بسته دار

وا مکن برای مرهمی که درد را سبک کند

این

     مرام مردها و سروها و بادهاست.


 |+| نوشته شده در  پنجشنبه هجدهم اسفند 1390ساعت 9:30  توسط علی اصغر امینی  | 
بانوی من

بانوی ترانه های ببر زخمی

بانوی  ماه و ستاره و شبنم

در تنهایی و غربت کویر 

بانوی ابرهای امید

در له له این قرن بی سامان

غم هایت را به خاطر خواهم سپرد

مثل خاطره آن شعله

در شب سرد بارانی 

 

 |+| نوشته شده در  یکشنبه بیست و سوم بهمن 1390ساعت 11:48  توسط علی اصغر امینی  | 
هر گلی

           رو به شرق می شکفد

                                            مگر

                                                  گل خون رنگ

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه بیست و دوم دی 1390ساعت 12:31  توسط علی اصغر امینی  | 
بانوی من

کدام بهار در چارقدت جوانه زده

که چنین سرسبزی

کدام گل شکفته که عطر گیسوانت

آهوان وحشی را رام کرده

و رنگ خوش کدام گل است که پروانه نگاهم را

به پرسه زدن در حریمت جرات داده

 

بانوی من

همیشه شکوفایی

حتی اگر شبت روز گردد.

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه سوم آذر 1390ساعت 17:26  توسط علی اصغر امینی  | 

و من

چقدر دلم می خواست ماهی کوچکی بودم

در جوی آبی که از باغ شما می گذرد

بوی گلهای دامن تو

 محمدی!

 یاس!

و شقایق -که منم

پیش از آن که برسی پرپر می شوم-

مرا اسیر تنگی کرده

که چشم های تو ساخته در میان این گربه های شرور

 |+| نوشته شده در  جمعه هشتم مهر 1390ساعت 11:55  توسط علی اصغر امینی  | 
پاهایم تاول زده

                   اما مرا همچنان می کشند

آیا در ادبیات تو

این می تواند یکی از هزار معنی سرگشتگی باشد؟


 |+| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 18:12  توسط علی اصغر امینی  | 
چیزی نگو

             مرا شیفته کلماتی کن که نمی گویی

                                                            وقتی سمت صدا تشخیص داده نمی شود

لال بودن، نعمت بی نظیریست

 |+| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 18:3  توسط علی اصغر امینی  | 
سحرها رد شده وقت غروب است

همه گل ها تکیده فصل چوب است

اگر چه کفش هایم پاره اما

خداوندا هوایت خوب خوب است

 |+| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 17:54  توسط علی اصغر امینی  | 
وقتی دلتنگت هستم

                           چقدر ظالم می شوم

                                                     حتی نمی خواهم لحظه ای پیش خودت باشی.

 |+| نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور 1390ساعت 17:51  توسط علی اصغر امینی  | 
از خداوند پرسید:

                     آدم را چگونه می بینی؟

                    : ثواب

                    : نیمه پر لیوان است؟

                    : نه تمام لیوان است.

 |+| نوشته شده در  سه شنبه بیست و پنجم مرداد 1390ساعت 17:51  توسط علی اصغر امینی  | 
این 

"کاش ها" و "ای کاش ها"

صبر مرا طاق کرده اند

این

"دردها" و "بی دردها"

خنجر به رگ گردنم زدند

طاقت بیار مرد

پایان قصه

غصه نیست

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه هشتم تیر 1390ساعت 11:44  توسط علی اصغر امینی  | 
آقا بخند، یوسف این دشت ها تویی

آن روشنای این شب بی انتها تویی

چندیست ساربان قافله ها رد پا شدست

شادم که آخر این رد پا تویی

"شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت"

اما کسی که می شکفد در صدا تویی

زندانی ام، غریب حصاری که زندگیست

آن کس که می کند او را رها تویی

این بادها چه بی ثمر گرم وزیدنند

وقتی که ریشه بید به پا تویی

باران گرفت، بیدها همه شاداب گشته اند

چشم است منتظر، که نسیم خدا تویی

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم خرداد 1390ساعت 13:52  توسط علی اصغر امینی  | 
این منم که این وسط

                               کباب می شوم

                                                     در تموز زخم های خویشتن

                                                                                           آب می شوم

وقتی از هبوط مُنتظَر

                             در میان شاخه های حزب باد

                                                                     حرف می زنم

 |+| نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1390ساعت 9:15  توسط علی اصغر امینی  | 
می توانیم که ساحر باشیم

                                       با دل غم زده خویش

                                                                    معاصر باشیم

می توانیم که با تکیه به فتوای سلام

                                                   در خراسان غزل های تو شاعر باشیم

فصل ما می گذرد همسایه

                                        مرد آن باش خدا را

                                                                    که مسافر باشیم

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم فروردین 1390ساعت 17:44  توسط علی اصغر امینی  | 
می ایستد مقابل نامت

                                به احترام

                                               ایضا تمام قد

هر ذره ای که هست در همه کهکشان مرد

                                                              ای همنشین شوق

                                                                                          ای حسین!

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه ششم بهمن 1389ساعت 19:45  توسط علی اصغر امینی  | 
درد عادت شد و سروم به شکستن خو کرد

پنجره نیز درین فصل به بستن خو کرد

آنچنان واژه این شهر پر از نامردیست

که دل عاشق من هم به نبستن خو کرد

 |+| نوشته شده در  شنبه سیزدهم شهریور 1389ساعت 15:19  توسط علی اصغر امینی  | 
او دلش مثل شما آبی نیست

                                         او خراسانیست

                                                               زاده شمشیر

                                                                                 زاده ویرانیست!

 |+| نوشته شده در  یکشنبه سی ام خرداد 1389ساعت 12:49  توسط علی اصغر امینی  | 
بر عابری گول و گیج

                        خنکی گشتی

                                         و گلدانی بر لب پنجره گذاشتی

                                                                                 -بی آنکه منتظر پاسخ باشی-

شاید می دانستی هوایش سرد است

                                                و آن شعله

                                                               رو به خاموشی ست

                                                                                          در تهاجم آجرها و صندلی ها

 |+| نوشته شده در  جمعه هفتم اسفند 1388ساعت 22:5  توسط علی اصغر امینی  | 
گل میخ ها

             بر قامت در یادگارند

                                     از باغ ها، از کودکان

                                                              از رونق دیوار.

 |+| نوشته شده در  یکشنبه هجدهم بهمن 1388ساعت 9:0  توسط علی اصغر امینی  | 
اگر میشی باشم سر به زیر

                                  یا گوزنی سرکش

                                                        خواهم مرد

زوزه باد، در میان شاخ گوزنان

                                   دلکش تر است.

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه چهاردهم بهمن 1388ساعت 10:42  توسط علی اصغر امینی  | 
تا نفس های تو سرمشق غزل های من است

غزلم مسلخ تابوت قفس های تن است

ای همه دوست، سحر، تابش بی منت صبح

که شما گفتن تو شرق غزل های من است

تو نبینی که چگونه نفسم تنگ شده

معنی سرو که محکوم فنا در شکن است

در هوایی که تنفس به یخ آغشته شده

بازدم های تو خورشید به روی سمن است

اگر از تلخی من خسته شدی باز نگرد

که حضور قدم تو سفر خویشتن است

 |+| نوشته شده در  یکشنبه بیست و هفتم دی 1388ساعت 11:41  توسط علی اصغر امینی  | 
برای او که خواهد آمد

نامت بلند ای همه بی دریغ ها

تشویش روشن برف ستیغ ها

ای مرد وارث اندوه چاه ها

آماج آخر انبوه تیغ ها

دیگر توان نفس در کسی نماند

ای آرزوی خرم تکرار میغ ها 

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 9:11  توسط علی اصغر امینی  | 
وقتی تو نیستی

                    همین قدر بگویم:

                                          بهار نیست

 |+| نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آبان 1388ساعت 20:47  توسط علی اصغر امینی  | 
کارت دعوت

با سلام خدمت دوستان عزیز

 جلسه دفاع من روز سه شنبه ۲۸ مهر ماه ساعت ۱۶

 می باشد با حضور خود مرا سرفراز کنید

 |+| نوشته شده در  یکشنبه بیست و ششم مهر 1388ساعت 10:36  توسط علی اصغر امینی  | 
مهربان

         ای عزیز

                    ای کبوتر غریب زندگی من

کاش با من آشنا نمی شدی

                                      تا که شاید آسمان بهتری

                                                                         ابرهای مهربان تری

                                                                              سایه بان دلشدگی تو بود

 |+| نوشته شده در  سه شنبه بیست و یکم مهر 1388ساعت 4:24  توسط علی اصغر امینی  | 
مانند کسی که نبض او گم شده است

در مشق غزل شبیه مردم شده است

انگار نه انگار که روزی دل داشت

پرپر زدنش اسیر گندم شده است

دیروز برای خود غزل گویی بود

امروز، شبیه سکه، کژدم شده است

این قصّه حکایت غریبی دارد

یوسف نشده شکل ترحّم شده است

نه نه ترحّم، او دلش سنگین است

قاضی نشده فصل تحکّم شده است

بگذار کنار کوزه آبش بخورد

این طبع که در هجوم تو گم شده است

 |+| نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم مهر 1388ساعت 23:11  توسط علی اصغر امینی  | 
 
  بالا